Kind, angsten

Onze dochter Karlijn (13) heeft ReAttach gevolgd omdat ze steeds meer (onverklaarbare) angsten kreeg.

Het begon met faalangst op school. Maar die faalangst ging over in helemaal niet meer naar school willen gaan, en het werd van kwaad tot erger. Uiteindelijk durfde ze zelfs de deur niet meer uit. In eerste instantie dacht ik dat het te maken had met haar puberteit, maar ze sloot zichzelf uiteindelijk helemaal af. Ze was zelfs bang om nog met haar vriendinnen af te spreken en ging ook niet meer naar haar handbalteam. Ze lag soms hele dagen in bed.

Mijn man werkt veel en ik kreeg het niet meer voor elkaar haar te motiveren. Uiteindelijk ben ik voor ReAttach bij Kirsten terecht gekomen. Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten, maar juist omdat Karlijn niet wilde praten leek ReAttach mij wel heel goed voor haar. Mijn man en ik hebben zelf in eerste instantie 2 consulten gehad. Ik begreep eerst niet waarom wij ook een consult ReAttach moesten hebben. Maar ik vond het meteen heel fijn, het gaf mij rust, en hoewel ik er altijd alles aan deed om Karlijn te motiveren kreeg ik nu inzicht in hoe faalangstig ik eigenlijk zelf ben, en dat ik dat dan eigenlijk op Karlijn projecteerde. Het werd mij duidelijk dat ze het echt niet van een vreemde had.

Ik leerde Karlijn meer los te laten. Mijn man vond het eerste consult blijkbaar wat raar, maar na een dag vertelde hij mij dingen uit zijn jeugd die hij mij nog nooit verteld had. We hadden ineens gesprekken met elkaar over heel andere dingen. Na 2 weken is Karlijn ook gestart, in eerste instantie wilde ze niet, maar ze vertelde de dag erna dat ze voor het eerst sinds maanden uitgerust wakker was geworden en veel dieper had geslapen. Dat motiveerde haar om het traject af te maken. Karlijn kwam na het derde consult thuis en vertelde dat ze besefte dat ze eigenlijk heel erg veel dingen goed kon, ze kon ineens dingen vertellen waar ze trots op was van zichzelf, en die ze tot nu toe had bereikt. En het mooie was dat het haar éigen herinneringen waren, en niet iets wat door iemand aangepraat was.

Karlijn begon het vertrouwen in zichzelf terug te krijgen.

Doordat ik Karlijn meer los durfde te laten en ik ook durfde te vertrouwen op haar eigen verantwoordelijkheid en inzicht (en de steun die ik daarbij kreeg van mijn man) kwam Karlijn op een dag met de mededeling dat ze wel weer naar school wilde, maar dat ze dan opnieuw wilde beginnen op een ándere school. Ze was zelf al op internet gaan zoeken en had wat oude vriendinnen via facebook opgespoord. We zijn nu 7 maanden verder en Karlijn zit lekker in haar vel, ze gaat zelfs graag naar school, als ze nu een onvoldoende haalt baalt ze daar wel heel erg van, maar ze kan het sneller loslaten en kan ook trots zijn als ze een goed cijfer haalt. Ook ziet ze nu dat het in het leven niet alleen om schoolprestaties gaat. Ze gaat zelfs weer naar handbaltraining. Ik hoop dat ze dit positieve gevoel vast kan houden, het heeft ons gezin in ieder geval veel rust en een positieve draai gegeven. Ik ben blij dat ik het zelf ook heb gedaan want ook ik heb meer zelfvertrouwen gekregen en dat straal ik nu ook uit naar mijn gezin!