Volwassenen, rouw

Toen 18 jaar geleden mijn man ziek werd en binnen 2 maanden dood was, stond ik er alleen voor met 2 kleine kinderen.

Ik heb nooit stilgestaan bij verdriet, ik moest mezelf vooral sterk houden voor mijn kinderen. Maar nadat de kinderen het huis uitgingen (vorig jaar de jongste) viel de stilte mij aan. Ik kon ineens niet meer slapen ’s nachts, ik was bang alleen, overdag liep ik overal over te piekeren en ik kon mij op mijn werk niet meer concentreren. Uiteindelijk heb ik mij ziek gemeld. Ik had al weleens een gesprek meteen psycholoog gehad, maar ik weet zelf ook wel dat ik het in de afgelopen jaren moeilijk heb gehad, dat hoeven ze mij echt niet te vertellen. Via via kwam ik bij Kirsten terecht voor ReAttach, baadt het niet, dan schaadt het niet leek mij. Maar ik had vooral geen zin om wéér mijn hele verhaal te moeten vertellen.

Ik had zo’n lijst ingevuld via internet en ze had nog een vragenlijst die we samen invulde. We hadden een kort gesprekje en daarna moest ik mijn handen op tafel leggen en mijn ogen dicht doen. Ze zei allerlei dingen tegen mij, en af en toe moest ik huilen. Ik weet nog dat ik dat heel gek vond omdat ik eigenlijk helemaal nooit huil. De tweede afspraak had ik het liefste af willen bellen omdat ik na de eerste afspraak bijna iedere dag moest huilen. Maar mijn buurvrouw zei dat ’t juist misschien weleens goed is, dat het goed is dat het er nu eens uitkwam. Omdat ik eigenlijk nooit huil.

Na de tweede afspraak hoefde ik gelukkig niet meer zo te huilen, ik was alleen heel erg moe. Maar ik dacht ook ineens aan hele leuke dingen van vroeger met mijn man. Achteraf blijk ik niet alleen zijn ziekte en zijn dood en het gemis te hebben weggestopt, maar ook de leuke dingen die we samen hadden meegemaakt. Mijn jongste dochter zei op een gegeven moment dat ze het zo fijn vond dat ik nu ineens over papa praatte. Ik was me er niet eens bewust van, het ging eigenlijk vanzelf. Na de vijfde afspraak voelde ik me zo rustig, en nu, 1 jaar later (Kirsten heeft mij gevraagd dit verhaal op te schrijven) heb ik zelfs via internet een profiel aangemaakt om zo in contact te kunnen komen met een leuke man.

Ik zou mijn leven graag weer met iemand willen delen.

Ik heb jaren gezegd dat ik dat nooit meer zou willen, maar blijkbaar ben ik al die tijd gewoon báng geweest om nóg een keer iemand te verliezen van wie ik hou. Daarom zijn mijn kinderen misschien ook wel zo vroeg de deur uitgegaan, ik hield ze veel te strak vast. Ik was veel te bang ook hen te verliezen, maar daardoor heb ik ze juist verder van me afgeduwd. Gelukkig heb ik dat nu ingezien.

Ik vind het nog steeds gek dat ik na 5 afspraken deze inzichten heb gekregen en deze stappen heb gezet. Zelfs mijn dochters komen nu weer graag thuis omdat ze zeggen dat het gezelliger is. En omdat ik hen niet meer zo beklem. Nu hoop ik nog dat er een leuke man op mijn profiel afkomt zodat ik mijn leven weer met iemand kan delen.