Volwassenen, acceptatieprobleem

Ik ben in aanraking gekomen met ReAttach bij Kirsten Philipse nadat mijn partner en ik in 2011 ons zoontje Sjoerd hebben gekregen. Hij heeft het syndroom van Down.

We kwamen daardoor meteen in een voor ons onbekende wereld terecht. We hadden tijdens de zwangerschap geen onderzoeken gedaan omdat ik nog relatief jong was(31 jaar)  en ik niet in de risico-categorie viel. Misschien naïef maar we hadden er geen seconde aan gedacht dat zóiets óns zou kunnen overkomen. Gelukkig kregen we al snel bericht dat er geen andere medische zorgen waren, hij had geen problemen met zijn hartje en na 3 dagen mochten we naar huis.

We houden ontzettend veel van hem. Ik zou hem echt niet kunnen missen, en hij is oké zoals hij is. Maar nu hij 4 is geworden zie ik steeds meer het verschil met leeftijdsgenootjes. Inmiddels hebben we een tweede kindje gekregen, een dochtertje Eva. Toen zij 1,5 was kon zij al zoveel meer dan Sjoerd op 4-jarige leeftijd. Dat is erg confronterend. Ik betrapte mezelf erop dat ik het zo graag anders had gezien, en tegelijk voelde ik mij daar ook schuldig over, naar Sjoerd. Alsof ik hem niet goed genoeg vond. Ook voelde ik alle ogen in mijn rug prikken, en mensen smoezen als ik met Sjoerd over straat liep (in ieder geval dácht ik dat). En ik heb mij heel lang schuldig gevoeld tegenover mijn man, omdat Sjoerd immers in mijn buik is gegroeid. Het schuldgevoel over de zwangerschap, en het schuldgevoel naar Sjoerd werd steeds erger. Het begon echt aan mij te knagen. Mijn man snapte dat schuldgevoel niet, maar hij heeft natuurlijk Sjoerd niet in zijn buik gehad.

Ons werd geadviseerd allebei het traject te volgen, en dat heeft ons veel opgeleverd.

Mijn man begrijpt mij nu beter, en ik heb veel minder last van schuldgevoelens. Na 1 sessie voelde ik mij eigenlijk al veel rustiger. Het gekke is dat er herinneringen en gedachten boven kwamen die mij zelfvertrouwen gaven waarvan ik het bestaan niet eens meer wist. Ik kijk nu op een andere manier  naar Sjoerd en als ik nu in de stad loop en ik zie mensen kijken voel ik zelfs een soort van trots dat Sjoerd onze zoon is. Een heel bijzondere gewaarwording! Na 5 sessies kan ik zeggen dat ik het graag anders had gezien, maar dan vooral voor Sjoerd en Eva, maar ik heb het een plekje kunnen geven en ik voel mij veel rustiger. Ook is onze relatie erg verbeterd omdat we elkaar nu beter begrijpen.

En hoe de toekomst eruit ziet? Dat weet toch niemand….