Volwassenen, jeugdtrauma

In mijn kindertijd ben ik seksueel misbruikt door een familielid.

In de jaren ’90 heb ik dit door diverse vormen van hulpverlening leren verwerken. Praten, veel praten en vele herbelevingen. Inmiddels ben ik al jaren gelukkig en heb ik het misbruik een plek gegeven en heb er vrede mee.

Mijn zoon (12) kwam enkele maanden terug naar me toe en vertelde me dat hij is misbruikt enkele jaren terug. Een bom sloeg in! Verdriet en gesprekken volgden en mijn partner en ik gingen, samen met hem, op zoek naar passende hulpverlening. Ik kwam terecht bij LOS, bij ReAttach therapeute Kirsten Philipse.

Kirsten legde uit dat zij niet alleen mijn zoon wilde behandelen, maar ook ons als ouders. De eerste sessie vertel ik in grote lijnen waarom we komen. Ik had al een vragenlijst ingevuld via internet en we nemen nu nog een lijst door met klachten. Daarna gaat ze beginnen.

Mijn handen legde ik voor me neer, Kirsten legde haar handen op die van mij.

Ze vroeg me mijn ogen te sluiten en het begon… Ik voelde getik op mijn handen, afwisselend in druk en in ritme. Ik kreeg opdrachten waar ik aan moest denken en dat deed ik. En waar ik niet aan wilde denken, dan daar juist nu even sterk aan denken. En ook dat deed ik. Als vanzelfsprekend volgde ik mijn eigen gedachten. Na die eerste sessie lag ik die avond in bed en ik merkte dat mijn emoties beduidend verminderd waren.

Na die tweede sessie, waarbij het misbruik van mijn zoon ter sprake kwam, merkte ik dat de geladenheid ervan weg was. Gewoon wèg was! Ik kon erover praten zonder de emoties die ik twee weken daarvoor nog volop had. De herinnering was er nog gewoon, het was de emotie die er niet bij kwam. En dat, dat was een enorme winst! Zo kon ik mijn zoon op een andere wijze gaan steunen. Het lucht me op, geeft me ruimte en ik krijg een opgeruimd gevoel in mijn lijf. Niet in mijn hoofd, wel in mijn lijf.

En mijn zoon? Hij heeft weer alle vertrouwen in de toekomst. Hij geeft aan er lang niet meer zoveel over na te denken. En ook hij heeft rust in zijn lijf.